Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018

"Η μοναδική ιστορία" του Τζούλιαν Μπαρνς

Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ



Περίληψη

Θα προτιμούσες να αγαπάς πολύ και να υποφέρεις πολύ ή να αγαπάς λίγο και να υποφέρεις λίγο; Νομίζω πως αυτό είναι, τελικά, το μόνο ουσιαστικό ερώτημα. Ο πρώτος έρωτας έχει συνέπειες που κρατούν μια ολόκληρη ζωή, όμως ο Πολ, στα δεκαεννιά του χρόνια, δεν μπορεί να το γνωρίζει! Σ' αυτήν την ηλικία, νιώθει περήφανος που η σχέση του καταπατά τις κοινωνικές συμβάσεις και αναστατώνει τα ήθη της μικρής του πόλης. Μεγαλώνοντας, ωστόσο, οι απαιτήσεις αυτού του έρωτα γίνονται πολύ μεγαλύτερες και βαρύτερες απ' όσο θα μπορούσε να προβλέψει... Ένα τρυφερό, ενορατικό, στοχαστικό, βαθιά συγκινητικό μυθιστόρημα, γραμμένο με τη μοναδική ευαισθησία ενός από τους σημαντικότερους χαρτογράφους της ανθρώπινης καρδιάς.



Ο Τζούλιαν Μπαρνς, ένας από τους σημαντικότερους βρετανούς συγγραφείς με διεθνή αναγνώριση, γεννήθηκε το 1946 στο Λέστερ της Μεγάλης Βρετανίας. Σπούδασε νομικά και γαλλική φιλολογία στην Οξφόρδη. Το πρώτο του μυθιστόρημα, το Metroland, εκδόθηκε το 1980. Ο παπαγάλος του Φλωμπέρ απέσπασε λογοτεχνικά βραβεία στην Αγγλία, την Ιταλία και τη Γαλλία. Το 1986 η Ακαδημία Τεχνών και Γραμμάτων των ΗΠΑ τού απένειμε το βραβείο Ε.Μ. Φόρστερ. Το 1988 χρίστηκε ιππότης του Γαλλικού Τάγματος Τεχνών και Γραμμάτων. Το μυθιστόρημά του Άρθουρ & Τζoρτζ ήταν υποψήφιο για το βραβείο Booker 2005, όπως επίσης και Ο παπαγάλος του Φλωμπέρ το 1984 και το England, England το 1998. Στην τέταρτη υποψηφιότητά του για το ίδιο βραβείο, αναδείχθηκε νικητής για το μυθιστόρημά του με τίτλο Ένα κάποιο τέλος (2011).

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2018

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΓΝΩΡΙΜΙΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟ Δ-Α ΛΙΤΖΕΡΙΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ



Ο ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΣΣΑΝΔΡΕΙΑΣ "Η ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ"

ΚΑΙ Η ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

ΣΑΣ ΠΡΟΣΚΑΛΟΥΝ ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΓΝΩΡΙΜΙΑΣ

ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟ Δ-Α ΛΙΤΖΕΡΙΝΟ

ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΘΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙ Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ-ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΡΙΖΩΝΗ

ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

«ΦΥΛΑΞΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΚΥΛΟ»

ΠΟΥ ΒΡΑΒΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟΝ 2ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ

ΚΑΙ ΔΙΗΓΗΜΑ ΑΠΟ "ΤΑ ΧΑΡΤΟΚΟΥΤΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΦΙΝΙΣΤΡΙΝΙΑ"

ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΣΤΙΣ 7:00 μ.μ.

ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ

ΤΟΥ 1ου ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΚΑΣΣΑΝΔΡΕΙΑΣ




































Σάββατο, 31 Μαρτίου 2018

"Αυτή τη νύχτα την είδα" του Ντράγκο Γιάντσαρ


Περίληψη

Η Βερόνικα Ζάρνικ είναι από κείνες τις γυναίκες που αναστατώνουν, τις άπιαστες, τις σαγηνευτικές, που κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει. Εκκεντρική και αισθησιακή, παθιασμένη με την ελευθερία, ατίθαση και προκλητική, ζει με το σύζυγό της Λέο σ’ έναν παραμυθένιο πύργο στη βόρεια Σλοβενία. Είναι μεγαλοαστοί, νέοι και πάμπλουτοι, ένα απολύτως αντισυμβατικό ζευγάρι στα σκοτεινά χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Το ανεξάρτητο πνεύμα, η γλυκιά τρέλα που τους χαρακτηρίζει και η άρνησή τους να αποδεχθούν τους περιορισμούς έρχονται σε πλήρη αντίθεση με μια τραγική εποχή. Ώσπου μια νύχτα του Γενάρη του 1944 εξαφανίζονται και οι δύο κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, αφήνοντας τους ανθρώπους που τους γνώριζαν να κατατρύχονται από αμφιβολίες. Ποια ήταν στ’ αλήθεια η Βερόνικα; Πώς ήταν στ’ αλήθεια η ζωή της; Τι έκρυβε; Πέντε οικεία πρόσωπα του ζευγαριού επιχειρούν με τις αφηγήσεις τους να φωτίσουν την αινιγματική ηρωίδα. Και κάπως έτσι ξεδιπλώνουν τις πολλαπλές πτυχές της προσωπικότητάς της, ανασυνθέτοντας όχι μόνο τη δική της ιστορία ή την ιστορία του άντρα της, αλλά και την ιστορία της ίδιας της Σλοβενίας. Ένα συναρπαστικό, πολυφωνικό μυθιστόρημα που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα.


Ο Ντράγκο Γιάντσαρ γεννήθηκε το 1948 στο Μάριμπορ. Σήμερα ζει και εργάζεται στη Λιουμπλιάνα. Θεωρείται ο κορυφαίος συγγραφέας της Σλοβενίας και είναι ο πλέον γνωστός και μεταφρασμένος στο εξωτερικό. Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δημοσιογράφος, επιμελητής εκδόσεων και σεναριογράφος. Ταξίδεψε στις ΗΠΑ και στη Γερμανία. Αντιτάχθηκε στο κομμουνιστικό καθεστώς της πατρίδας του και φυλακίστηκε. Ως πρόεδρος του PEN Slovenija την περίοδο 1987-1991, αγωνίστηκε για την έλευση της δημοκρατίας στη Γιουγκοσλαβία και τη Σλοβενία. Τον χαρακτήρισαν μάλιστα «σεισμογράφο μιας χαοτικής ιστορίας». Το πλούσιο έργο του περιλαμβάνει μυθιστορήματα, διηγήματα, νουβέλες, δοκίμια και θεατρικά κείμενα. Έχει τιμηθεί με πολλές και σημαντικές διακρίσεις για τα βιβλία του. Το 2011 του απονεμήθηκε το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας. Με το μυθιστόρημά του Αυτή τη νύχτα την είδα (2010) απέσπασε το σλοβένικο Βραβείο Kresnik για τρίτη φορά στην ιστορία του θεσμού και το Βραβείο Καλύτερου Ξενόγλωσσου Βιβλίου στη Γαλλία το 2014. Μεταφράζεται για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα.

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018

"Τα χαρτόκουτα δεν έχουν φινιστρίνια" του Χριστόδουλου Λιτζερίνου



Τα χαρτόκουτα δεν έχουν φινιστρίνια

Ένας παπάς προσπαθεί να πείσει την Παναγία να αφήσει ελεύθερη τη βροχή, κάποιος απόμαχος της θάλασσας ερωτεύεται με φόντο έναν σκουπιδοτενεκέ, την ίδια ώρα που σε κάποιον δρόμο της Μακεδονίας καιροφυλαχτεί μια ύπουλη λακκούβα, ενώ ο φάρος του Αγγελοχωρίου καλωσορίζει το αναπάντεχο της ζωής. Το τέλος μιας εποχής και η αρχή μιας άλλης, οριοθετείται από το αίμα της αθωότητας. Μέσα σε αυτή τη φασαρία της ζωής οι άνθρωποι διηγούνται τις ιστορίες τους, χωρίς να υποψιάζονται ότι όλα ξεκίνησαν μια Πρωτοχρονιά, την Πρωτοχρονιά που η Εύα αποφάσισε να εγκαταλείψει τις ανέσεις και την καλοπέραση του παραδείσου. Ο έρωτας, η απιστία, η φτώχεια, το έγκλημα, η οικονομική κρίση, η μοναξιά, ο φόβος του θανάτου, η αγάπη και το μίσος θα γίνουν βασικά συστατικά της ζωής. Εκρηκτικές καταστάσεις και ανατροπές ορίζουν την ανθρώπινη μοίρα μέσα σε ένα ατέλειωτο πήγαινε-έλα φθοράς, χωρίς ο πήλινος άνθρωπος να κωλώνει πουθενά, γιατί δεν μπορούμε να είμαστε απολύτως σίγουροι, αν εκείνη την καταραμένη πρωτοχρονιά, ήταν πιο κινητικά τα σπερματοζωάρια του Αδάμ ή του Θεού...

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ανάτυπο


Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:

Ο Χριστόδουλος Δ. Λιτζερίνος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Α.Π.Θ. Ζει και εργάζεται ως δικηγόρος στη Χαλκιδική, ασχολούμενος στον ελεύθερο χρόνο του με την οινοποιία. Από τις εκδόσεις Ανάτυπο κυκλοφορεί η συλλογή διηγημάτων του «Τα χαρτόκουτα δεν έχουν φινιστρίνια». Διηγήματά του έχουν βραβευθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και δημοσιευθεί σε περιοδικά. Συνεργάζεται με το λογοτεχνικό περιοδικό Fractal και διατηρεί λογοτεχνική σελίδα https://toalfatoukentaurou.blogspot.gr/ όπου δημοσιεύει διηγήματα, ποιήματα του και κριτική βιβλίου. Συμμετείχε με ένα διήγημά του στο συλλογικό έργο «Παράξενες Μέρες στη Θεσσαλονίκη», ενώ διακρίθηκε και στον πρόσφατο διαγωνισμό διηγήματος με θέμα «Παράξενοι έρωτες» και το διήγημά του Μια φλόγα στο παράθυρο βρίσκεται στην ομώνυμη συλλογή.

Επικοινωνήστε με τον συγγραφέα:

litzerin@otenet.gr

https://toalfatoukentaurou.blogspot.gr/



Ο Χριστόδουλος Λιτζερίνος συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

25.02.2018 | Συνεντεύξεις


Ξεκινάει το ταξίδι του στον κόσμο της λογοτεχνίας μέσα από μία συλλογή διηγημάτων!

Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με τη γραφή;
Από μικρός έγραφα σποραδικά, αλλά συστηματικά γράφω από τα φοιτητικά μου χρόνια, κυρίως ποίηση και μικρές ιστορίες, τα οποία και κρατούσα κρυμμένα στο συρτάρι για πολλά χρόνια από φυσική συστολή και φόβο για την αξία τους.

Τι σημαίνει «γράφω» για σας;
Καταρχάς ήταν η εσωτερική ανάγκη να εκφρασθώ και να συμφιλιωθώ με τον εαυτό μου, να ψάξω βαθύτερα για κρυμμένα μυστικά της ζωής μέσα σε ένα μοναχικό περιβάλλον, ώσπου συνειδητοποίησα ότι ο συγγραφέας δεν πρέπει να γράφει μόνο για κείνον, πρέπει να ξεφύγει από τον νάρκισσο που τον περιορίζει και να γράψει για τους ανθρώπους γύρω του, για τους αναγνώστες. Η γραφή μένει απότιστη και στο τέλος ξεραίνεται αν δεν επικοινωνεί με τους αποδέκτες της, που είναι το κοινό. Για μένα σήμερα «γράφω» σημαίνει να με σταματάει ένας φίλος στον δρόμο και να μου λέει «μου άρεσε πολύ η ιστορία που έγραψες. Πότε θα γράψεις μιαν άλλη;» Τότε καταλαβαίνω ότι αυτό που έγραψα δεν έκανε καλό μόνο στη δική μου ψυχή αλλά και σε ακόμη μιαν άλλη. Το δόσιμο λοιπόν είναι ένα στοιχείο που με ωθεί στο γράψιμο, γι’ αυτό και μ’ αρέσει να ανεβάζω ελεύθερα στο διαδίκτυο διηγήματα και ποιήματά μου να διαβάζουν οι άνθρωποι.

Τι θα βρούμε μέσα στα «χαρτόκουτα που δεν έχουν φινιστρίνια»;
Αυτή η συλλογή διηγημάτων περιλαμβάνει δυο θεματικές ενότητες όπως τις είχα ταξινομήσει στο μυαλό μου. Οι άνθρωποι μέσα από τα μάτια ενός μικρού παιδιού της επαρχίας και οι άνθρωποι μέσα από τα μάτια του ίδιου παιδιού που μεγάλωσε. Ο τόπος είναι ο γενέθλιος τόπος, η γη της Μακεδονίας, οι πόλεις της και φυσικά η Θεσσαλονίκη. Θα βρει κανείς στα διηγήματα αυτά και την πρώιμη, αλλά και την πιο ώριμη γραφή μου, να πλέκω ιστορίες που πατάνε πάνω σε προσωπικά βιώματα αλλά και βιώματα τρίτων, στα οποία κοινή συνισταμένη πάντα είναι το απρόσμενο τέλος.

Ποια μηνύματα θέλετε να περάσετε στους αναγνώστες;Ενίοτε με χιούμορ, ενίοτε με τραγικότητα αλλά και μεταφυσική διάθεση, θέλω να δείξω στους αναγνώστες μου ότι τα μικρά της ζωής είναι αυτά που έχουν αξία, αυτά που την κάνουν φωτεινή, όσο κι αν οι ίδιοι δεν το αντιλαμβανόμαστε μέσα στη σκοτούρα της. Γι’ αυτό οι ήρωές μου είναι φτωχοί άνθρωποι της επαρχίας και μικροαστοί της πόλης, σε ένα ατέλειωτο πήγαινε έλα φθοράς αλλά και αθανασίας της μνήμης.

Γιατί επιλέξατε τον κόσμο του διηγήματος και όχι κάποιο άλλο είδος της λογοτεχνίας;
Συνηθίζω να αυτοπροσδιορίζομαι ως διηγηματογράφος αν και έχω γράψει μέχρι στιγμής τρία μυθιστορήματα και μια νουβέλα. Υπερασπίζομαι με πάθος τη σύντομη φόρμα για τις δυνατές συγκινήσεις που μπορεί να προσφέρει στον αναγνώστη χωρίς να τον κουράσει. Επειδή έχω γράψει και ποίηση, ο λόγος μου πάντα ήταν λιτός και σύντομος σε σημείο να πιστεύω ότι δεν μπορώ να γράψω ένα εκτενές έργο όπως μυθιστόρημα. Η πρώτη μου άλλωστε επαφή με τη λογοτεχνία ήταν στα 13 μου με τα διηγήματα του Παπαδιαμάντη που με συνεπήραν. Ο συμπυκνωμένος λόγος του διηγήματος είναι που με ερεθίζει, τη στιγμή της έκρηξής του, όταν γεμίζει το μυαλό του αναγνώστη με χρώματα και εικόνες. Δεν ξέρω αν το καταφέρνω καλά, μόνο οι αναγνώστες μπορούν να το πουν αυτό. Συνεχίζω να γράφω διηγήματα, παρότι για ένα διάστημα τα είχα εγκαταλείψει προκειμένου να τελειώσω το τρίτο μου μυθιστόρημα.

Υπάρχει κάποιο βιβλίο που θα θέλατε να είχατε γράψει;
Διαβάζω οτιδήποτε πέσει στα χέρια μου και σταματώ το διάβασμα συνήθως όταν γράφω. Το διάβασμα βοηθάει τον συγγραφέα να γράψει και να γίνει καλύτερος. Θαυμάζω πολλούς συγγραφείς. Θα ήθελα ας πούμε να έγραφα τα διηγήματα των λατινοαμαρικάνων Κορτάζαρ και Αρτλ ή τα μυθιστορήματα του Ζοζέ Σαραμάγκου. Εκείνο όμως που θα ήθελα πάρα πολύ να το είχα γράψει εγώ είναι «Ο γέρος και η Θάλασσα» του Χεμινγουέι. Με ιντριγκάρουν οι απλές ιστορίες, απλών ανθρώπων που τους περιφρόνησε η ιστορία, ενώ είχαν να πουν πολλά. Εκεί έγκειται και η αξία του συγγραφέα.

Ποια είναι η αγαπημένη σας φράση;
Να ζεις την κάθε στιγμή (όχι σαν να είναι η τελευταία, αλλά σαν να είναι η πρώτη στιγμή της ζωής σου στη γη.)

Ετοιμάζετε κάτι καινούργιο;
Πρόσφατα το πρώτο μυθιστόρημα που έγραψα πριν επτά χρόνια περίπου με τίτλο CAVE CANEM βραβεύτηκε στον 2ο διαγωνισμό μυθιστορήματος των eyelands.gr και θα εκδοθεί από τις Συνεργατικές Εκδόσεις Παράξενες Μέρες. Το μυθιστόρημα αυτό θα κυκλοφορήσει την Άνοιξη με τον ελληνικό του τίτλο «Φυλάξου από τον σκύλο». Δυο ακόμη μυθιστορήματά μου, μια αστυνομική νουβέλα και μια συλλογή διηγημάτων, δεν έχουν βρει ακόμη στέγη και περιμένουν στη ράδα.

Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

"Θάνατος στη Βενετία" του Τόμας Μαν



Παρουσίαση

Ένα μικρό αριστούργημα. Γράφτηκε το 1912 κι είναι ένα εκπληκτικής δεξιοτεχνίας χρονικό της παρακμής, της κάθε είδους παρακμής. Ο Τόμας Μαν αναλύει και καταγράφει με ακρίβεια τις τάσεις της εποχής του, τις αγωνίες της ωριμότητας, την άβυσσο του θανάτου, που περισσότερο από καθένα βιώνει και αισθάνεται ο καλλιτέχνης, ο δημιουργός.

Ο Γκούσταφ φον Άσενμπαχ είναι ένας ηλικιωμένος συνθέτης, που αποφασίζει να ταξιδέψει στη Βενετία για λόγους υγείας. Εκεί βλέπει και ερωτεύεται τον Πολωνό έφηβο Τάτζιο, ο οποίος κάνει διακοπές με την οικογένειά του. Παρά τις προειδοποιήσεις των αρχών για την επιδημία που θερίζει τη Βενετία, ο Άσενμπαχ παραμένει στο ξενοδοχείο, προκειμένου να θαυμάσει τον Τάτζιο. Έτσι, το πάθος του για την ιδανική ομορφιά υπερνικά τη θέληση για ζωή, και όσο η υγεία του επιδεινώνεται, ο Άσενμπαχ επιμένει στον ανεκπλήρωτο έρωτα.

Ο Θάνατος στη Βενετία είναι μια αριστουργηματική ιστορία για την εμμονή, για την αγωνία του δημιουργού και την άβυσσο του τέλους.
Μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Λουκίνο Βισκόντι με τον Ντερκ Μπόγκαρτ στον ρόλο του Γκούσταφ Άσενμπαχ.
Πολλά, πάμπολλα τα ερωτήματα που θέτει ο Μαν στην πυκνή ύφανση αυτής της νουβέλας κι ο αναγνώστης θα απαντήσει κατά το δοκούν. Ωστόσο δίνεται και μια απάντηση απευθείας από τον συγγραφέα. "Οι άνθρωποι δεν ξέρουν γιατί επαινούν ένα έργο τέχνης. Μη όντας ειδήμονες, πιστεύουν ότι ανακαλύπτουν σ' αυτό εκατοντάδες προτερήματα για να δικαιολογήσουν την προτίμησή τους· όμως ο πραγματικός λόγος της επιδοκιμασίας τους είναι κάτι απρόσμενο, [...] ότι συμπάσχουν". Στον Θάνατο στη Βενετία, στη σύντομη αυτή ιστορία όπου όλα εκτυλίσσονται στο πνεύμα μιας μουσικής σύνθεσης, με τον ρυθμό να επιταχύνεται από τη μία φράση στην άλλη, μας δίνεται τουλάχιστον η δυνατότητα να συμπάσχουμε με τον ήρωά του κι εντέλει να τον συμπαθήσουμε παρά την εσωτερική σύγχυση και τα ανομολόγητα πάθη του. (Από τον πρόλογο του Δημήτρη Στεφανάκη)

"Γιατί ο άνθρωπος αγαπά και εκτιμά τον άλλο όσο δεν τον γνωρίζει ώστε να μπορεί να τον κρίνει, και ο πόθος είναι απόρροια της ελλιπούς γνώσης για τον άλλο"..





Ο Τόμας Μαν (γερμ. Πάουλ Τόμας Μάν, Paul Thomas Mann, 6 Ιουνίου 1875 – 12 Αυγούστου 1955) ήταν γερμανός συγγραφέας, βραβευμένος με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1929. Τα ιδιαίτερα συμβολικά, ειρωνικά και ταυτόχρονα επικά μυθιστορήματα και νουβέλες του εμφανίζουν αξιοσημείωτη παρατήρηση της ψυχολογίας του καλλιτέχνη και του διανοούμενου. Η ανάλυση και κριτική του της ευρωπαϊκής και γερμανικής ψυχής χρησιμοποίησε εκσυγχρονισμένες γερμανικές και βιβλικές ιστορίες, όπως και τις ιδέες των Γκαίτε, Νίτσε και Σοπενχάουερ. Ο μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο ριζοσπάστης συγγραφέας Χάινριχ Μαν.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Λίμπεκ (Lübeck, εξελλ. Λυβέκκη) της Γερμανίας και ήταν Λουθηρανός, όπως ο πατέρας του, ο Τόμας Χάινριχ Μαν (Thomas Heinrich Mann). Η μητέρα του, Γιούλια ντι Σίλβα Μπρους (Julia di Silva Bruhs) από τη Βραζιλία ήταν γερμανικής καταγωγής και καθολική στο θρήσκευμα. Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1891 και το κλείσιμο της εταιρείας του, ο Τόμας Μαν και η οικογένειά του μετακόμισαν στο Μόναχο. Εκεί ο Τόμας Μαν τελείωσε το γυμνάσιο και σπούδασε ιστορία, οικονομικά, ιστορία της τέχνης και λογοτεχνία. Στο Μόναχο, όπου έζησε μέχρι το 1933, ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως συγγραφέας, δημοσιεύοντας το πρώτο του διήγημα «Der Kleine Herr Friedmann» στο περιοδικό Simplicissimus το 1898. Το 1905 νυμφεύτηκε την Κάτια Πρίνγκσχαϊμ (Katia Pringsheim) και απέκτησαν έξι παιδιά (την Έρικα, τον Κλάους, τον Γκόλο, τη Μόνικα, την Ελίζαμπεθ και τον Μίχαελ), τα οποία αργότερα διακρίθηκαν στα γράμματα και στις τέχνες.

Κατά την άνοδο των Ναζί στην εξουσία στη Γερμανία το 1933, ο Τόμας Μαν με τη γυναίκα του βρίσκονταν στη Ζυρίχη. Ύστερα από προτροπή του γιου του Κλάους, δεν επέστρεψε στη Γερμανία, καθώς τα προηγούμενα χρόνια είχε ασκήσει έντονη κριτική στον Ναζισμό. Το 1936 πήρε την τσεχοσλοβακική υπηκοότητα και του αφαιρέθηκε η γερμανική. Το 1939 έφυγε για τις Η.Π.Α., όπου δίδαξε στο πανεπιστήμιο Πρίνστον και πέντε χρόνια αργότερα απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα. Στην Ευρώπη επέστρεψε το 1952 και εγκαταστάθηκε στο Κίλχμπεργκ (Kilchberg) κοντά στη Ζυρίχη. Πέθανε το 1955.

Οι πολιτικές του θέσεις

Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ο Τόμας Μαν υποστήριζε τον γερμανό αυτοκράτορα Βίλχελμ Β΄ (Wilhelm ΙΙ) και ήταν αντίθετος με τον φιλελευθερισμό. Σταδιακά οι πολιτικές του θέσεις άλλαξαν, άρχισε να υποστηρίζει τον φιλελευθερισμό και τις δημοκρατικές αρχές, ενώ αργότερα εξέφρασε συμπάθεια προς τις σοσιαλιστικές ιδέες. Κατήγγειλε δημοσίως τον εθνικοσοσιαλισμό και ενεθάρρυνε την αντίσταση από την εργατική τάξη. Το 1930 έδωσε στο Βερολίνο μία διάλεξη («Έκκληση προς την λογική» - «Ein Appell an die Vernunft») με την οποία ζήτησε να συγκροτηθεί ένα κοινό μέτωπο καλλιεργημένων αστών-σοσιαλιστικής εργατικής τάξης ενάντια στη βαρβαρότητα του ναζισμού.

Τα βιβλία του Τόμας Μαν, σε αντίθεση με τα βιβλία του αδερφού του Χάινριχ και του γιου του Κλάους, δεν κάηκαν δημόσια από το ναζιστικό καθεστώς το 1933, ίσως επειδή οι Ναζί φοβήθηκαν τον αντίκτυπο που θα είχε η δημόσια καταστροφή των βιβλίων ενός συγγραφέα που είχε τιμηθεί με το Νόμπελ Λογοτεχνίας τέσσερα χρόνια νωρίτερα.


Πέμπτη, 1 Φεβρουαρίου 2018

"Οι Καλοί" της Hannah Kent



Παρουσίαση

ΚΟΜΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΕΡΙ. ΙΡΛΑΝΔΙΑ, 1825.

ΣΥΝΤΕΤΡΙΜΜΕΝΗ από τον θάνατο του συζύγου της, Μάρτιν, η Νόρα βρίσκεται ολομόναχη να φροντίζει τον εγγονό της, Μίχολ, ένα παιδί ανήμπορο να περπατήσει και να μιλήσει. Πού είναι ο υγιής, ευτυχισμένος εγγονός της που γνώρισε όταν η κόρη της ήταν ακόμη ζωντανή;

Η ΜΑΙΡΗ έρχεται να βοηθήσει τη Νόρα στο σπίτι, ενώ διαδίδονται σκοτεινές ιστορίες για ανεξήγητες ατυχίες, ασθένειες, αλλά και φήμες που θέλουν τον Μίχολ να σπέρνει την κακοτυχία στην κοιλάδα.

ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΕΣ να απαλλαγούν από το κακό και να βοηθήσουν τον Μίχολ, η Νόρα και η Μαίρη επιστρατεύουν τη βοήθεια της Νανς, μιας ηλικιωμένης περιπλανώμενης γυναίκας που κατέχει τη γνώση και τα μυστήρια της παλιάς μαγείας.

ΚΑΘΩΣ οι τρεις γυναίκες ελπίζουν να επαναφέρουν τον Μίχολ, ο ιδιαίτερος κόσμος τους με τα έθιμα, τα πιστεύω και τις τελετουργίες δημιουργεί γύρω τους έναν ασφυκτικό κλοιό· θα οδηγηθούν σ' ένα επικίνδυνο μονοπάτι και θα αναγκαστούν να αμφισβητήσουν όλα όσα γνωρίζουν.

Τοποθετημένο σ' έναν χαμένο κόσμο που υπακούει στους δικούς του κανόνες, "Οι Καλοί" της Hannah Kent είναι ένα εντυπωσιακό μυθιστόρημα για την απόλυτη πίστη και τη γεμάτη αφοσίωση αγάπη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)




«Μια ιστορία που δημιουργεί, με ιδιαίτερη ζωντάνια, έναν νέο τρόπο αντίληψης του κόσμου... Αυτή η συγκλονιστική αφήγηση αγάπης και πόνου είναι σίγουρο ότι θα κατακτήσει πολλά λογοτεχνικά βραβεία.» (Daily Mail)

«Ένα μυθιστόρημα με τον ρυθμό και την ένταση ενός εκπληκτικού θρίλερ... Έχω εκπλαγεί από την ικανότητα της Hannah Kent ως μυθιστοριογράφου. (Paula Hawkins, συγγραφέας του βιβλίου "Το κορίτσι του τρένου")

«"Οι Καλοί", όπως και τα "'Εθιμα ταφής", αποτελούν μια θαυμάσια εισαγωγή στη μακάβρια φύση μιας εξαφανισμένης κοινωνίας, της οποίας παρακολουθούμε τις αρετές, τον παραλογισμό, αλλά και τις καταστροφικές της παρορμήσεις. (Thomas Keneally, συγγραφέας του βιβλίου "Η Λίστα του Σίντλερ")

«Η Kent έχει ένα θαυμάσιο ταλέντο να χρησιμοποιεί ιστορικά γεγονότα και να τα ζωντανεύει μέσω της μυθοπλασίας. Το νέο της βιβλίο έχει ξεπεράσει το εξαιρετικό της ντεμπούτο, "Έθιμα ταφής".» (Sunday Herald)

«Η Kent χειρίζεται με εκπληκτική λογοτεχνικότητα την αφήγηση. "Οι Καλοί" είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα για εκείνους που ζουν σε απελπιστικές συνθήκες». (The Guardian)

«Η Hannah Kent περιγράφει με συναρπαστική ζωντάνια τις μικρές κοινότητες, στις οποίες ο φόβος του ξένου επισκιάζει τη λογική και τη συμπόνια των ανθρώπων». (Metro)

Τετάρτη, 20 Δεκεμβρίου 2017

"Ο πουλημένος" του Πωλ Μπέιτι



Σύνοψη του βιβλίου "Ο πουλημένος"

Μια δηκτική, βαθιά πολιτική σάτιρα για την ταυτότητα της σύγχρονης Αμερικής, ένα μυθιστόρημα που περιγράφει την εκκεντρική ανατροφή ενός Αφροαμερικανού και μια δίκη άνευ προηγουμένου στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ο αφηγητής, γεννημένος στο «αγροτικό γκέτο» του Ντίκενς στο Λος Άντζελες, αποδέχεται μοιρολατρικά το περιθώριο. Τον μεγαλώνει ο πατέρας του, ένας ιδιόρρυθμος επιστήμονας, ο οποίος τον χρησιμοποιεί ως πειραματόζωο στις αιρετικές ψυχολογικές μελέτες του για τον ρατσισμό. Ο γιος πιστεύει ότι η πρωτοποριακή εργασία του πατέρα –και ένα βιβλίο που θα προκαλέσει αίσθηση, όταν κυκλοφορήσει– θα επιλύσει τα οικονομικά τους προβλήματα. Όταν όμως αστυνομικοί σκοτώνουν τον πατέρα του, ο πρωταγωνιστής συνειδητοποιεί ότι το μόνο που έχει στα χέρια του είναι ο λογαριασμός μιας κηδείας. Παρακινημένος από την ματαίωση και την παρακμή του τόπου του, αναλαμβάνει μια εξωφρενική πρωτοβουλία: την επαναφορά της δουλείας και του φυλετικού διαχωρισμού, πράγμα που θα τον οδηγήσει ως κατηγορούμενο στο Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας.

Ο Πουλημένος του Πωλ Μπέιτι σηματοδοτεί το δημιουργικό αποκορύφωμα ενός ιδιοφυούς συγγραφέα.

Το βιβλίο τιμήθηκε με το Βραβείο Booker 2016.

Το 2015 απέσπασε το Εθνικό Βραβείο του Κύκλου των Κριτικών στις ΗΠΑ.





Ο Πωλ Μπέιτι, πεζογράφος και ποιητής, γεννήθηκε το 1962 στο Λος Άντζελες. Σήμερα ζει στη Νέα Υόρκη. Έχει εκδώσει κατά το παρελθόν τρία μυθιστορήματα: The White Boy Shuffle, Tuff και Slumberland. Εμφανίστηκε στα γράμματα με δύο ποιητικές συλλογές: Big Bank Take Little Bank και Joker, Joker, Deuce. Έχει επιμεληθεί την ανθολογία Hokum: An Anthology of African-American Humor (2006). Ο Πουλημένος (The Sellout, 2015) είναι το πλέον πρόσφατο έργο του. Το μυθιστόρημα τιμήθηκε με το περίβλεπτο Βραβείο Booker 2016. Η απόφαση της κριτικής επιτροπής, η οποία ενέταξε το βιβλίο στην παράδοση του Σουίφτ και του Τουέιν, ήταν ομόφωνη. Ο Πωλ Μπέιτι έγινε ο πρώτος Αμερικανός συγγραφέας που απέσπασε την υψηλότερη ετήσια λογοτεχνική διάκριση του αγγλόφωνου κόσμου. Το 2015 Ο Πουλημένος έλαβε το Εθνικό Βραβείο του Κύκλου των Κριτικών στις ΗΠΑ. Τα μεγαλύτερα έντυπα στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού συμπεριέλαβαν το μυθιστόρημα στις λίστες με τα Δέκα Καλύτερα Βιβλία εκείνης της χρονιάς.