"Τραγουδώ εγώ και το βουνό χορεύει" της Ιρένε Σόλα

Και από κοντά οι σχέσεις των ανθρώπων, αγάπη και σκοτάδι αγκαλιά. Πώς να διαχειριστείς τον χαμό του ανθρώπου – έστω και αν έγινε κατά λάθος; Πώς θα απαλαίνει ο πόνος, πώς θα βιώνει την απώλεια του αγαπημένου της η γυναίκα ή μήπως δεν ήταν αγαπημένος;
«Όμως δεν ξέρω τι είναι χειρότερο, να σκέφτομαι μονάχα τις καλές αναμνήσεις και ν’ αφήνω την κοφτερή νοσταλγία και την αχόρταγη απαντοχή να δουλεύουν και να μεθάνε την ψυχή μου ή να κολυμπάω στα ρυάκια της σκέψης μου με οδηγό τις θλιβερές αναμνήσεις, τις οδυνηρές, τις φριχτές, να πλημμυρίζουν την καρδιά μου και να αφήνουν ακόμα πιο ορφανή στη σκέψη ότι ο άντρας μου δεν ήταν ο άγγελος που στεφανώθηκα».
Η ζωή συνεχίζεται εκεί στα Πυρηναία, εκεί που έφτασε η χάρη του δικού μας Ηρακλή, για να δείξει τη μυθική του δύναμη, την επιβολή της δύναμής του. Η ζωή συνεχίζεται, γιατί είναι μαγιά της η μαγεία των σπόρων, η μαγεία του έρωτα, η εξέλιξη των κοινωνιών (ακόμα και των πιο μικρών), το παιχνίδι της σχέσης φύσης και ανθρώπου.

«Τραγουδώ εγώ και το βουνό χορεύει», ένα λογοτέχνημα που ακροβατεί, μια αφήγηση που δεν σε αφήνει σε χλωρό κλαρί…

Τραγουδώ στην πλαγιά, στην κορυφή, στο λιβάδι,

στις τσουκνίδες, στο βαθυκόκκινο τριαντάφυλλο,

στη βατομουριά,

Τραγουδώ σαν αυτόν που βάζει περιβόλι,

που σκαλίζει ένα τραπέζι,

που χτίζει ένα σπίτι,

που ανεβαίνει σ’ έναν λόφο,

που τρώει ένα καρύδι,

που ανάβει τα κάρβουνα.

Σαν Θεός δημιουργός ζώων και φυτών.

Τραγουδώ εγώ και το βουνό χορεύει.

Ένας ύμνος στα βουνά. Ένα ποίημα της πρωτόλειας ζωής του ανθρώπου στα απρόσιτα μέρη. Ένας λυρισμός της φύσης. Ένας πόνος του ανθρώπου. Μια μαύρη σκιά του πολέμου και του θανάτου. Μικρές ιστορίες χωρικών που ζουν στο δικό τους, ξεχωριστό σύμπαν, εκεί ψηλά στα σύνορα Ισπανίας και Γαλλίας.
Μια απόπειρα να βρεθεί η σχέση ανθρώπου και φύσης. «Τα σπόρια κοιμούνται κάτω από τη σκοτεινή γη, την υγρή. Φυλάνε μέσα τους όλα τα ξυπνήματα. Όλους τους κυνόδοντες του αγριογούρουνου. Όλα τα χέρια της γυναίκας. Φυλάνε μέσα τους όλα τα καπέλα και τη σάρκα και τη μνήμη. Κοιμισμένα, κουλουριασμένα, κάτω από τη σκοτεινιά, αναζητούν μία αγκαλιά. Ανοίγοντας δρόμους και φτιάχνοντας ζωή και φτιάχνοντας μανιτάρια και αναμνήσεις».
Τα ίδια τα βουνά αφηγούνται και με την τέχνη των σκίτσων επικουρικά να δίνουν πνοή στον λόγο, στο μακρύ παρελθόν τους, στον αργόσυρτο χρόνο τους, στην ένταση του φλοιού της Γης, που γεννοβολούσε την τραχύτητά της, που η ορεογένεσή της σμίλευε τις ατέλειωτες μορφές της επιφάνειάς της, υψώματα – μικρά και μεγάλα, κοιλάδες γλυκές και χαράδρες που φοβίζουν, πεδιάδες και ποτάμια, λίμνες και θάλασσες για να συγκεντρώνεται πλήθος ανθρώπων.
Και μιλάνε σε εμάς, για να κατανοήσουμε το βαθύτερο νόημα του χρόνου, για να συνειδητοποιήσουμε την μικρότητά μας. «Πώς πεθάνατε εσείς όσο εμείς σηκωνόμασταν στον αέρα. Ψηλά. Τόνοι και τόνοι βράχια και χώμα, γρανίτης, γνεύσιο και ασβεστίτης. Προς τον ουρανό σηκωθήκαμε, από τα κατάβαθα. Με όλο το πείσμα, με όλη την υπομονή, με όλη τη βραδύτητα με όλη την καταστροφικότητα. Η σκοτεινή ορμή μας σήκωνε, η ωμή βία μας έστελνε καταπάνω, ο βράχος συστρεφόταν, το χώμα επιβαλλόταν, συσσωρευόταν, ζάρωνε, έσκαζε».
Και οι αρκούδες έχουν τα δικά τους δικαιώματα. Αυτές ζούσαν πρώτα στα βουνά. Κατηγορούν την αλαζονεία των ανθρώπων. Κατηγορούν το μίσος τους και τον πόλεμό τους. Τα βουνά. Η αρχαία διαμάχη. Η φύση φτιάχτηκε για τον άνθρωπο ή ο άνθρωπος είναι ένα από τα πολλά δημιουργήματα της φύση

"Η Αν-τόνια μου" της Γουίλα Κάθερ

Παρουσίαση
Η Αν-τόνια μου (1918), το αριστούργημα της Γουίλα Κάθερ, είναι ένας φόρος τιμής στους μετανάστες πιονέρους στις πεδιάδες της Αμερικής. Είμαστε στα τέλη του 19ου αι., όταν οι Ευρωπαίοι μεταναστεύουν μαζικά προς τις ΗΠΑ. Ο ορφανός δεκάχρονος Τζιμ από τη Βιρτζίνια, μετακομίζει στους παππούδες του στη Νεμπράσκα. Εκεί συνδέεται με βαθιά φιλία με τη δωδεκάχρονη Αν-τόνια, κόρη μεταναστών από τη Βοημία. Μεγάλος πια ο Τζιμ, καταξιωμένος δικηγόρος, αποφασίζει να γράψει τη συγκλονιστική ιστορία της για το πως κατάφερε μέσα από αντίξοες συνθήκες να κατακτήσει την αυτονομία της. Για τον Τζιμ "αυτό το κορίτσι σηματοδοτούσε την ίδια τη χώρα". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
"Η Γουίλα Κάθερ (1873-1947) είναι από τις σημαντικότερες Αμερικανίδες συγγραφείς του 20ού αι. και η Αν-τόνια "μία από τις πιο αξιοθαύμαστες ηρωίδες της αμερικανικής λογοτεχνίας. Ένας ύμνος στο αδάμαστο ανθρώπινο πνεύμα" (The New York Times)

''Παλιές και νέες χώρες'' του Ισίδωρου Ζουργού

Στα 1885 ένας άνδρας και μια γυναίκα συναντιούνται στην οθωμανική Θεσσαλονίκη. Ένα άνοστο αστείο, κάποια βλέμματα και αρκετά μυστικά είναι αρκετά για να ξεκινήσει μια ερωτική σχέση ανάμεσα σε έναν αφελή κι ονειροπόλο άνδρα και σε μια δυναμική γυναίκα. Στην Αθήνα βασιλεύει ο Γεώργιος ο Α΄, στην Ερμούπολη το εμπόριο και στη Θεσσαλονίκη η ομίχλη. Οι δυο τους θα ταξιδέψουν στην παλιά Ελλάδα κι αργότερα θα επιστρέψουν στους τόπους αυτούς, που χρόνια αργότερα, μέσα από το ζεστό αίμα των πολέμων, θα ονομαστούν Νέες Χώρες. Το Παλιές και νέες χώρες είναι ένα μυθιστόρημα στα χρόνια της μπελ επόκ, της εποχής που ονομάστηκε χαρισάμενη από τους έχοντες πλούτο και δύναμη.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που αφορά αυτές τις γυναίκες που ασφυκτιούν από το κοινωνικό περιλαίμιο, τους αθώους άνδρες, τις άφωνες υπηρέτριες, τον Ιούλιο Βερν και τα βιβλία του, που ικανοποιούν τις αποκοτιές της φαντασίας. Είναι ένα μυθιστόρημα για τους παράκτιους φάρους, που φωτίζουν τα σκοτάδια, για την ιερουργία του νερού και της θάλασσας, για το ερωτικό ανθρώπινο βλέμμα, αλλά και για την εξουσιαστική ματιά, για όσα παλιά θριαμβεύουν και για όσα νέα δεν έχουν ακόμη αρθρώσει το όνομά τους.

Ο Ισίδωρος Ζουργός γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1964. Σπούδασε παιδαγωγικά και υπηρέτησε στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση ως δάσκαλος. Έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με διάφορα περιοδικά δημοσιεύοντας ποίηση και πεζογραφία, καθώς και βιβλιογραφικά κριτικά σημειώματα. Έχει επίσης ασχοληθεί με θέματα διδασκαλίας της λογοτεχνίας στο δημοτικό σχολείο και ιστορίας της εκπαίδευσης. Συνέγραψε με τον σκηνοθέτη Πάνο Καρκανεβάτο το σενάριο της μεγάλου μήκους ταινίας του «Όχθες» που προβλήθηκε τον Μάρτιο του 2015. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης. Συμμετείχε: Το 1996 στη συλλογική έκδοση κειμένων για την εκπαίδευση με τον τίτλο «ΑΝΑΠΝΕΟΝΤΑΣ ΚΙΜΩΛΙΑ –γραφές εκπαιδευτικών» από τις εκδόσεις ΣΑΒΑΛΛΑΣ. Το 2009 στη συλλογή διηγημάτων «Ζωολογία του πάνω και του κάτω κόσμου» στη σειρά Hotel ένοικοι γραφής από τις εκδόσεις Πατάκη Το 2011 στη συλλογή κειμένων «Τάξη + Αταξία - Οι νέοι φωνάζουν» από τις εκδόσεις ΑΚΡΙΤΑΣ Το 2014 στη συλλογή διηγημάτων «Ιστορίες Ταχυδρομείου» που εξέδωσαν τα ελληνικά ταχυδρομεία. Το 2018 στο Relics to eternity – Μια εικαστική εγκατάσταση Μάιος Σεπτέμβριος 2017 από τις εκδόσεις University Studio Press To 2018 στο Λογοτεχνία και Ένδυση - Πώς φοριούνται οι λέξεις από την Εταιρεία Συγγραφέων στις εκδόσεις Πατάκη

"Μοναχοκόρη" της Guantalupe Nettel

Περιεχόμενο: ΑΛΙΝΑ, ΛΑΟΥΡΑ. ΝΤΟΡΙΣ. Τρεις σύγχρονες γυναίκες βιώνουν διαφορετικά τη μητρότητα. Το βιολογικό ένστικτο, οι οικογενειακές προσδοκίες, τα επαγγελματικά όνειρα και οι κοινωνικές επιταγές τις οδηγούν σε ετερόκλητες αποφάσεις. Σύλληψη, έκτρωση, στείρωση, αποβολή, γέννα: το γυναικείο σώμα γίνεται πεδίο αντικρουόμενων δυνάμεων ανάμεσα στην ελεύθερη επιλογή και την επιβεβλημένη απόφαση.
Η GUADALUPE NETTEL, που έχει εξελιχθεί σε μια από τις σημαντικότερες εκπροσώπους της σύγχρονης λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας, καταγράφει τις αμέτρητες μορφές της μητρότητας, τις μάχες, τα δράματα, καθώς και τους τρόπους που μαθαίνουμε τελικά να αγαπάμε.
Ένα έντονα φορτισμένο μυθιστόρημα για το τι σημαίνει οικογένεια σήμερα, γραμμένο με συγκινητική τρυφερότητα και ανθρωπιά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
«Η Nettel μας μεταφέρει στην καρδιά των μόνων πραγμάτων που έχουν στ' αλήθεια σημασία: της ζωής, του θανάτου και των σχέσεών μας με τους άλλους.» [Annie Ernaux (Νόμπελ Λογοτεχνίας 2022)]
«Ένας σημαντικός άξονας που διατρέχει το βιβλίο είναι ο ρόλος της γυναίκας στο σημερινό Μεξικό. Οι συχνές γυναικοκτονίες, η έμφυλη βία, η επισφάλεια που νιώθουν οι γυναίκες στον δημόσιο χώρο δίνονται μέσα από την οπτική γωνία της αφηγήτριας. Η Λάουρα, αρχικά, βλέπει από κάποια απόσταση τις φεμινιστικές διαδηλώσεις και τις φεμινιστικές οργανώσεις αλλά σύντομα καταλαβαίνει ότι την αφορούν άμεσα. Έχοντας παρέμβει ενεργητικά στις ζωές των γειτόνων της και αρνούμενη την παθητική παρατήρηση, πραγματοποιεί τα πρώτα βήματα προς τη φεμινιστική αλληλεγγύη, η σημασία της οποίας υπογραμμίζεται άρρητα»

 

"Η εγγονή" του Μπέρνχαρντ Σλινκ

Παρουσίαση
Καλοκαίρι 1964. Μια φοιτήτρια από το ανατολικό τμήμα του Βερολίνου και ένας φοιτητής από το δυτικό ερωτεύονται. Εκείνος τη βοηθάει να αποδράσει από την Ανατολική Γερμανία και ζουν μαζί. Μόνο μετά τον θάνατο της Μπίργκιτ ο εβδομηντάχρονος πλέον Κάσπαρ ανακαλύπτει το μυστικό που η σύζυγός του έκρυβε μια ολόκληρη ζωή: πίσω στη χώρα της είχε αφήσει μια κόρη.
Ο Κάσπαρ αναλαμβάνει να κάνει αυτό που πάντα ήθελε η Μπίργκιτ, αλλά ποτέ της δεν κατάφερε: να ψάξει για τη χαμένη της κόρη. Η αναζήτηση μετατρέπεται σ' ένα ταξίδι στο παρελθόν, με τις πληγές και τις ουλές που προκάλεσαν η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, η επανένωση και η «προσαρμογή» της στη Δύση. Ο Κάσπαρ βρίσκει την κόρη παντρεμένη σε μια κοινότητα νεοναζί στην επαρχία. Η δεκατετράχρονη κόρη της θα αναγνωρίσει στο πρόσωπό του τον παππού της κι εκείνος την εγγονή του. Αν και οι κόσμοι τους είναι πολύ διαφορετικοί, ο Κάσπαρ είναι αποφασισμένος να παλέψει για τη σχέση τους. Έχει όμως το δικαίωμα να επέμβει στη ζωή της εγγονής του και στο ακροδεξιό περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει;
Ο Bernhard Schlink θίγει με δεξιοτεχνία το ζήτημα των ορίων, της ανοχής και της αμοιβαίας κατανόησης στις σχέσεις, σε δύο κόσμους ιδεολογικά αντίθετους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ο Μπέρνχαρντ Σλινκ γεννήθηκε το 1944 στο Μπίλεφελντ. Είναι νομικός, ζει στο Βερολίνο και στη Νέα Υόρκη. Γνώρισε παγκόσμια επιτυχία με το μπεστ σέλερ Διαβάζοντας στη Χάννα που έχει μεταφραστεί σε πάνω από 50 γλώσσες, μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο σε σκηνοθεσία του Stephen Daldry με τίτλο Σφραγισμένα χείλη (The Reader) και κέρδισε το Όσκαρ Πρώτου Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της Kate Winslet. Έχει λάβει λογοτεχνικές διακρίσεις στη Γερμανία και σε άλλες χώρες κερδίζοντας την αναγνώριση του αναγνωστικού κοινού σε όλο τον κόσμο.

 

"Ελίζαμπεθ Φιντς" του Τζούλιαν Μπαρνς

Παρουσίαση
Θα θέλαμε να σας συστήσουμε την Ελίζαμπεθ Φιντς. Σας προσκαλούμε να παρακολουθήσετε το σεμινάριό της "Κουλτούρα και Πολιτισμός". Οι ιδέες της δεν αρέσουν σε όλους, μα θα αλλάξουν τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο. Ξεκλειδώνουν τις φιλοσοφίες του παρελθόντος και εξερευνούν κομβικά γεγονότα που μας δείχνουν πώς να κατανοήσουμε τη ζωή μας σήμερα. Ο Νιλ, ο αφηγητής, παρακολουθείτο μάθημά της που απευθύνεται σε ενήλικες όλων των ηλικιών. Κι εμείς παρασυρόμαστε από το διανοητικό του φλερτ με αυτή την κλειστή, συγκρατημένη αλλά και επιβλητική γυναίκα. Κι ακόμα και χρόνια μετά, ενώ πρόσωπα και πράγματα απομακρύνονται από τη ζωή του, εκείνη παραμένει σταθερό σημείο αναφοράς, ακόμα και μετά τον θάνατό της, με τρόπο που τίποτε άλλο δεν το κάνει.
Ο Julian Barnes επιστρέφει με αυτό το όμορφο, λιτό μυθιστόρημα που μιλά για την ανεκπλήρωτη αγάπη γύρω από τον μοναδικό χαρακτήρα της στωικής, απαιτητικής καθηγήτριας Ελίζαμπεθ Φιντς. Και με τον μοναδικό του τρόπο στρέφει ξανά το βλέμμα του στις ανορθόδοξες μορφές που μπορεί να πάρει η αγάπη μεταξύ δύο ανθρώπων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)


                               

Barnes, Julian
Συγγραφέας
Γεννήθηκε το 1946 στο Λέστερ της Μεγάλης Βρετανίας. Σπούδασε νομικά και γαλλική φιλολογία στην Οξφόρδη. Το πρώτο του μυθιστόρημα, "Metroland", εκδόθηκε το 1980. "Ο παπαγάλος του Φλωμπέρ" (1984) (κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μεταίχμιο) κέρδισε λογοτεχνικά βραβεία στην Αγγλία, την Ιταλία και τη Γαλλία. Το 1986 η Ακαδημία Τεχνών και Γραμμάτων των ΗΠΑ του απένειμε το βραβείο E.M. Forster. Το μυθιστόρημά του "England, England" (Μεταίχμιο, 2002) ήταν υποψήφιο για το βραβείο Booker το 1998, βραβείο που κέρδισε τελικά, το 2011, με το μυθιστόρημα "Ένα κάποιο τέλος" (Μεταίχμιο, 2011). Άλλα έργα του που κυκλοφόρησαν στα ελληνικά: "Η ιστορία του κόσμου σε 10 1/2 κεφάλαια" (Ψυχογιός, 1992· νέα μετάφραση & έκδοση, Μεταίχμιο, 2012), "Ο σκαντζόχοιρος" (Ψυχογιός, 1993), "Περί ανέμων..." (Ψυχογιός, 1994), "Ο διανοούμενος στην κουζίνα" (Μεταίχμιο, 2004), "'Αρθουρ και Τζορτζ" (Μεταίχμιο, 2006· 2011), "Χωρίς να φοβάμαι τίποτα πια" (Μεταίχμιο, 2008).

Το "Δέντρο του χορού" της Κίραν Μίλγουντ Χάργκρεϊβ

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ
Hargrave Millwood, Kiran

Παρουσίαση
Στρασβούργο, 1518. Στην καρδιά ενός αφόρητα ζεστού καλοκαιριού, μια μοναχική γυναίκα αρχίζει να χορεύει στην πλατεία της πόλης. Χορεύει ασταμάτητα, μέρες ολόκληρες. Όταν εκατοντάδες άλλες γυναίκες την ακολουθούν, οι αρχές κηρύσσουν κατάσταση έκτακτης ανάγκης και αποφασίζουν να φέρουν μουσικούς, που θα παίζουν μέχρι να βγει ο Διάβολος από το σώμα των γυναικών. Λίγο έξω από τα όρια της πόλης, η έγκυος Λίσμπετ ζει με την πεθερά και τον άντρα της, φροντίζοντας τις μέλισσες από τις οποίες βγάζουν τα προς το ζην.
Κι ενώ η «επιδημία του χορού» παίρνει μεγάλες διαστάσεις, η κουνιάδα της Λίσμπετ, η Αγκνέτε, επιστρέφει ύστερα από εφτά χρόνια στα βουνά, χρόνια εξιλέωσης για μια αμαρτία που κανείς δε θέλει να κατονομάσει, έναν όρκο σιωπής που η Λίσμπετ είναι αποφασισμένη να σπάσει. Καθώς η πόλη λυγίζει κάτω από τον πάταγο χιλίων ποδιών, η Λίσμπετ βρίσκεται μπλεγμένη σε έναν ιστό απάτης και παράνομου πάθους, ενώ χορεύει και η ίδια στον ρυθμό μιας επικίνδυνης μελωδίας...
Το "Δέντρο του χορού", βασισμένο σε πραγματικά περιστατικά, είναι ένα μυθιστόρημα για τις δαιδαλώδεις διαδρομές σκοτεινών οικογενειακών μυστικών, για την απαγορευμένη αγάπη, μια ιστορία γυναικών που εξωθούνται στα άκρα, σε μια εποχή δεισιδαιμονίας, υστερίας και μεγάλων αλλαγών. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)


«Συναρπαστικό, απίστευτα ατμοσφαιρικό και πρωτότυπο. Εξαιρετικό!» (Sunday Times)
«Έξοχο, καθηλωτικό, αισθησιακό, συναρπαστικό». (Marian Keys)

Hargrave Millwood, Kiran
Συγγραφέας

H Κίραν Μίλγουντ Χάργκρεϊβ (γενν. 1990 στο Σάρρεϋ της Αγγλίας) έχει γράψει ποίηση, θέατρο, βιβλία για παιδιά και ιστορικά µυθιστορήµατα. Έχει τιµηθεί µεταξύ άλλων µε το Waterstones Children’s Book Prize, το British Book Awards Children’s Book of the Year και το Blackwell’s Children’s Book of the Year. Ζει στις όχθες του ποταµού στην Οξφόρδη, µε τον σύζυγό της, καλλιτέχνη Tom de Freston, και τη γάτα της, τη Λούνα. Οι Μάγισσες του Βάρντε πρωτοκυκλοφόρησαν στα αγγλικά το 2020 και έχουν µεταφραστεί µε εξαιρετική επιτυχία σε περισσότερες από 20 γλώσσες ενώ απέσπασαν το Betty Trask Award 2021 και το Prix Rive Gauche a Paris. Ακολούθησε το 2022 το Δέντρο του χορού (Εκδ. Πατάκη, 2023), παράλληλα µε την εκδόση του παιδικού της βιβλίου Η Τζούλια και ο καρχαρίας (Waterstones Children’s Gift Award 2021, εικονογράφηση Tom de Freston, Εκδ. Πατάκη, Νοέμβριος 2023).